پيشگاه خداوند سخن بگويم ؟ عرض كردم : آرى بفرمائيد ! فرمود : چون خداوند روح مؤمن را بگيرد ، دو فرشته‌اى كه بر او گمارده شده بودند ، به طرف آسمان بالا مىروند و عرضه مىدارند : پروردگارا ! فلان بندهء تو كه بندهء خوب و شايسته‌اى بود ، و در انجام طاعات و فرامين تو كوشا و سخت كوش ، و در نافرمانى از دستورات تو كند و كم جنب و جوش ، جان او را گرفتى و به سوى خود فراخواندى ، اينك فرمان چيست ؟ ! خداوند به آن دو فرشته خطاب فرمايد كه : به زمين فرود آييد و در كنار قبر بنده‌ام مستقر شويد و ( مدام ) به حمد و تسبيح و تهليل و تكبير من مشغول باشيد و ( ثواب ) اين عبادات را براى او بنويسيد تا زمانى كه او را از قبر برانگيزم ، سپس حضرت از من پرسيد : بيشتر بگويم ؟ عرض كردم : آرى ! حضرت فرمود : چون خداوند مؤمن را از قبر برانگيزد ، مثالى همراه وى از قبر بيرون مىآيد و در پيشاپيش او به راه مىافتد ، و هر زمانى كه او از مشاهدهء صحنه‌اى از صحنه‌هاى هراس انگيز بهراسد ، آن مثال ( كه همراه اوست ) به او مىگويد : اندوهگين مباش و مترس ! و تو را از جانب حضرت حق به كرامت و بزرگوارى و شادمانى بشارت باد ! و بر همين منوال او را همراهى مىكند و بشارت مىدهد تا زمانى كه در پيشگاه الهى بايستد . پس خداوند ، كار حساب را بر او آسان مىكند و فرمان مىدهد كه او را به بهشت ببريد ، و مثال در پيشاپيش او به راه مىافتد و مؤمن به او مىگويد : رحمت خداوند بر تو باد ! چه همراه خوبى براى من بودى كه با من از قبر بيرون آمدى و پيوسته مرا از جانب پروردگار به شادمانى و كرامت و خير بشارت دادى تا به چشم خود - آنچه را كه به من بشارت دادى - ديدم ، حال به من بگو كه تو كيستى ؟ ! و مثال جواب مىدهد :